Engels: Swift Parrot, Swift Lorikeet, Red-shouldered Parakeet, Duits: Schwalbensittich

INLEIDING

De swiftparkiet kreeg zijn Latijnse benaming, Lathamus Discolor, van de Britse ornitholoog Dr. John Latham (1740-1837). De soortnaam ‘discolor’ duidt op het bont gekleurde verenpak van de swiftparkiet. De swiftparkiet is de enige vertegenwoordiger van het geslacht lathamus en verschilt in vele opzichten van alle andere parkieten. Hij vertoont namelijk kenmerken van zowel parkieten als van lori’s. Eigenlijk is de swiftparkiet een tussenvorm tussen de parkieten en de lori’s. In hun bewegingen lijken ze veel op lori’s, die ook veel klauteren en maar weinig op de grond komen. Verder verschilt hun tong ook duidelijk van die van parkieten, deze is min of meer gevormd voor het opnemen van nectar.

Figuur 1: Nectar is een belangrijk bestanddeel van de natuurlijke voeding van swiftparkieten.

In 1863 werden de eerste swiftparkieten in Europa ingevoerd. Ze werden gehuisvest in de dierentuin van Londen. Rond 1880 werd de swiftparkiet in grote aantallen in Europa ingevoerd. Veel van deze vogels kwamen toen terecht in Duitsland. De eerste broedresultaten in gevangenschap werden behaald door een Fransman in de periode 1882 tot 1887.